het is echt mo..lijk

Welke letters vul jij hier spontaan in?

Ja, heel dikwijls is het echt moEIlijk ; maar meestal is het echt moGElijk!

En deze laatste zin wil ik als slogan voor 2022 gebruiken:

HET IS ECHT MOGELIJK!!

Het is echt mogelijk dat 2022 een veel beter jaar wordt dan 2021!

Het is echt mogelijk dan het er eindelijk van zal komen dat ik m’n levensverhaal opschrijf.

Nelson Mandella wist het al:
“It always seems impossible until it is done.”

Het lijkt altijd onmogelijk, totdat het klaar is.

Jason Mraz zingt het mooi in deze video: Look for the good!

Nieuwjaarsdilemma

Dit maakte ik nog nooit mee…
Vorig jaar was het triest maar duidelijk: door Corona mochten we enkel in eigen bubbel vieren.
Nu zijn er geen concrete maatregelen, enkel aanbevelingen.🤷‍♀️
Maar wat als je, zoals ik, uit een groot gezin komt en niet iedereen op dezelfde lijn zit?
Broer en drie zussen zien het wel zitten om met de hele familie (ik schat een twintigtal mensen, groot en klein) samen te komen in een weliswaar grote, goed geventileerde ruimte, met zelftests, … Maar een andere zus en ik en onze mannen zien dat niet zitten. Hoe graag ik het zelf ook zou willen, want ik ben echt een familiemens en voelde me vorig jaar heel alleen ; m’n verstand zegt dat het nog niet de moment is om met z’n allen samen te vieren. M’n quarantaine en alle symptomen en vervelende nawerkingen zitten nog te vers in m’n geheugen. Dat wil ik niemand aandoen. En ja, wij oudsten hebben tegen dan misschien wel allemaal onze derde prik gekregen ; maar wat met de kleinsten? Zij zijn nog niet gevaccineerd, maar kunnen de besmetting wel doorgeven… Ook zijn de zelftests niet altijd betrouwbaar: ook al test je op nieuwjaarsdag negatief toch kan je op oudejaarsavond een hoogrisicocontact gehad hebben…
Moeilijk, moeilijk…
Ook het ‘gesprek’ hierover verloopt moeizaam, want ja, samenkomen om er over te praten zit er ook niet in. Dus we chatten, bellen, … en geraken er zo niet vlug uit.
Het vreet aan me, ik lig er wakker van, denk ‘wat zou ons vader gedaan hebben?’. Gelukkig is de goede man bespaard gebleven van deze pandemie. Ik weet zeker dat hij net als ik zou verlangen dat we met z’n allen mogen samenkomen, maar ik denk ook wel dat z’n gezond verstand het deze keer niet zou avonturen… Want hij zou achteraf zeker willen zeggen: “’t is weer allemaal goed verlopen.”.
Oef, m’n oudste zus komt met een haalbaar voorstel. ’t Is te zeggen als het weer geen spelbreker is, dan kunnen we mekaar wel buiten zien: samen op wandel, en daarna op een overdekt terras of onder een partytent ergens samen een belegd pistoletje eten. Hopelijk is er ook lekkere, warme soep, want ja op 1 januari…

Sinterklaaskapoentje

Eentje uit de oude doos: m’n nicht, zus en buurmeisje bij de Sint in de Bon Marché in Brugge…

wie zoet is krijgt lekkers,

wie stout is de roe…

Eerlijk, veel herinneringen

aan de sint

uit m’n kindertijd

heb ik niet…

Mij bracht Sinterklaas geen speelgoed,

die ongelijkheid heeft me wel beïnvloedt…

Nee, voor mij geen discussies over of een zwarte pieterknecht wel kan ;

van Toon Hermans daarentegen ben ik wel een hele grote fan!

z’n sprekende mimiek als hij iets maar niets vond,

of z’n aanstekelijke liedjes zoals de tango van de blote kont

vooral ook die heerlijke, ondeugende twinkeling in z’n ogen maken me warm

lachen geblazen voor rijk en arm

voor wie ook graag nog eens lacht met Toon Hermans ‘Snieklaas’

Als thee naar warm water smaakt

als thee naar warm water smaakt

idem dito voor soep

is eten niet meer leuk

je valt vanzelf af

tien dagen quarantaine

lege agenda

nergens naartoe

en nergens zin in

huilende hond

maakt me horendol

geef mij maar stilte

die is vaak al oorverdovend genoeg

de gedachten blijven stromen

renovatie badkamer boven

wie besmette mij, en wie besmette ik?

eigen immuniteit verzwakt door diëten of griepvaccin?

deltavariant

gij lelijk beest

verdwijn van deze aardbol

laat ons mensen toch gerust

iets aan den lijve ondervinden

brengt het meest duidelijkheid

voor onze zieken moeten we zorgen

torenhoog respect voor wie dit elke dag doet

Die eet, en ik?

Wanneer m’n weegschaal begin september het getal 85 toonde, besliste ik dat ik moest ingrijpen.

Sinds 20 september laat ik me nu begeleiden door een diëtiste. Ik noteer en weeg nauwgezet wat ik allemaal eet en drink.

Toegegeven, de eerste dag van m’n klassiek dieet van 1200 kcal was ik pissed off : geen nootjes, geen kaas, geen zoetigheden, … allemaal dingen die ik heel graag lust! Grr…

Nu ik die lekkernijen zo goed als helemaal niet meer eet, en wat meer beweeg (ik wandel en fiets dagelijks), beloont m’n weegschaal me. Deze morgen was ik supercontent met m’n 79,9!

Wat heb ik allemaal veranderd aan m’n eetpatroon? Naast het schrappen van calorierijke noten en desserts, eet ik veel meer fruit.

Ik drink ook meer : water, thee of koffie.

Soms beweeg ik voor ik ontbijt. Deze week stapte ik ’s morgens om 7 uur, en ja, het is dan nog pikdonker, 4600 stappen! Een opgave, maar het lukt me steeds beter : uiteindelijk moet ik nu al 5 kilo minder meedragen.

Ik geniet ook meer van alles wat ik eet : groenten, omeletjes, soep, …
Alles smaakt me beter!

Denk ik dat ik dit dieet nog lang zal volhouden?
Ja!
Ik voel me fitter, energierijker, beter, dus waarom zou ik dat willen veranderen?

Je bent wat je eet, ik ondervind dat dit werkelijk zo is.

Misschien kan ik met dit schrijven ook anderen aanzetten om wat meer op hun voeding en beweging te letten : doen!

Duik in het verleden of blik op de toekomst

Waarom ben je bang voor morgen,
was het gisteren dan zoveel beter?

Ik geef toe dat ik eerder melancholisch ingesteld ben. In gedachten ben ik heel dikwijls in het verleden. Ik hou er van om foto’s te maken om die herinneringen te koesteren.

Denk ik veel aan de toekomst?
Nee, wat me morgen te wachten staat, laat ik zomaar op me afkomen.
Ik maak weinig plannen, denkend aan m’n moeders wijze woorden : ‘vele schikken, veel mis’.

Maar misschien mag het toch anders…
Bang voor morgen ben ik niet. Toch is er een schaduw waartegen ik me verzet…

Daarom ben ik blij met m’n ‘watervogel-kaart’ die me deze week aan het denken zette…

Zie de schaduw waartegen jij je verzet, erken je onsterfelijke ziel,
schenk aandacht aan je dromen en overwin je in de geest gecreëerde beperkingen.
Te lang heb je jezelf opgesloten, verbreed je horizon, ga op avontuur, experimenteer,
verleg je grenzen, los van of het nu sociaal aanvaard is, of niet.
Je hebt geen goedkeuring nodig.
Je gidsen beschermen alles wat nieuw is met de zorg en zachtheid die voor jou nodig is.
Denk dus aan jezelf, verander jezelf, ontdek nieuwe vermogens.
Benut ten volle al je talenten, je kan veel meer dan je denkt.
Weet dat het fantastisch zal zijn.
Je zal plezier hebben, je vrij voelen, je zal stralen van geluk,
waardoor al je doelen mogelijk worden.

Dromen van ‘Wat als ik …’ lukt me niet goed. Ik heb nooit veel fantasie gehad.
M’n nuchtere aard brengt me steeds weer met m’n beide voeten op de grond.

Ik vind het nog steeds belangrijker om te leven in het nu.
Een goede balans vinden in koesteren en dromen is de beste tussenweg, denk ik.

Mijn tanka over deze mijmering:

Heb jij een voorkeur:

duik in het verleden of

blik op de toekomst?

Ik kies leven in het nu.

Gisteren… Morgen? Vandaag!

Wereldwoude web

Wie naar buiten kijkt, droomt.

Wie naar binnen kijkt, ontwaakt.

Carl Gustav Jung

Of had je het net andersom verwacht?
Ik dacht ook eerst _ als ik ’s morgens wakker word en door het raam kijk, ontwaak ik,
ervoor heb ik de hele nacht gedroomd… _

Maar dan moet je echt eens een bosbad nemen, of aan meditatie of eutonie doen:
door het stil te maken in jezelf kom je tot inzichten.

Ik schreef over ‘loslaten’ het volgend elfje :

loslaten
geen gedoe
niet meer piekeren
in en uit ademen
gewoon jezelf zijn
zalige rust
meditatie

Wij drieën

Op vrijdag 24 september verenigden we
(na 2 jaar Corona) de drie zussen Rotsaert.
Berthilde is 92, Aline 79 en Liliane 86 jaar.

Het doet me nadenken over hoe en waar ik over
pakweg 25 jaar met m’n twee jongste zussen op
de foto zal staan.
Wij verschillen telkens ongeveer drie jaar.
Ik ben, net als m’n schoonmoeder, de middelste van leeftijd.

Deze foto is zo’n 55 jaar geleden genomen voor ons ouderlijk huis.
Maar waar zal ik over 25 jaar verblijven? Ook in het woon- en zorgcentrum Mariawende?
Ik kan me wel voorstellen dat Riet nog de fitste van ons drieën zal zijn. En dat zij nog steeds zelfstandig alleen thuis zal wonen. Gerd zal misschien ook wel nog thuis voor haar man zorgen, of omgekeerd?
In ieder geval hoop ik dat iemand _ misschien ook m’n (schoon)dochter of zoon _ ons samen zal brengen zodat we nog eens kunnen vertellen over ons moeder, pa, de broerenzussenweekends, … en ons een mooie dag kan bezorgen!

Over ons drieën schreef ik onlangs het volgende:

Wij DRIEËN,

de jongsten van een nest  van zes

kunnen het heel goed samen vinden.

We lachen wat af,

verzinnen liedjesteksten

“When you’re down and depressed…”

We steunen mekaar door dik en dun:

voor Corona vormden we de Weegzussen

erna de Pantomedsisters!

***

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag